Veruit de mooiste klassieker, dat was de conclusie van zo’n beetje het hele peloton. De Holland-Venetiëtocht is uniek, niet alleen om het parcours, maar ook om het feit dat hij vijftien jaar lang niet werd verreden. Gary Hekman zou bijna geschiedenis schrijven, maar kwam slechts centimeters te kort voor de winst.
56 kilometer rammen over slootjes, kanalen, grachten en dorpjes. De Holland-Venetiëtocht is in alle opzichten uniek. Er zong een bijzondere spanning door het peloton, want iedereen wist: dit maken we niet zomaar weer mee. Vijftien jaar geleden won Erik Hulzebosch, dit jaar won Rob Hadders, de man die ongekend succesvol is in deze natuurijsperiode.
In de massasprint ging hij heel vroeg aan, verschalkte de BAM-trein en ook Gary Hekman, die in de laatste meters nog verschrikkelijk dichtbij kwam. “Ik voelde dat ik heel dichtbij kwam”, reageerde Hekman. “Even dacht ik zelfs dat ik hem nog had.” De finishfoto liet zien hoe close het echt was. “Het was maar een paar centimeter.” Hekman keek er wat zuur bij. “Tweede, derde, tweede. Ik zit er steeds heel dichtbij. Nouja, morgen nog een herkansing in Earnewoud.”
Tot echte teleurstelling leek het niet te leiden. Het hele team genoot van de belevenis die de wedstrijd was. Klûnen bijvoorbeeld, wat sinds 1997 al niet meer gebeurde. “Dit was het echte marathonschaatsen”, zegt Arjen Becker, die zich ook in de wedstrijd veel van voren liet zien. “Misschien wel de mooiste wedstrijd die ik ooit heb gereden”, zei Ingmar Berga.
Berga werd achter Hekman zesde in de massasprint. Geert Plender werd 13e, Becker 29e en Simon Schouten 37e.
© Team Van Werven